Elke moeder is anders, maar in mijn praktijk zie ik bij een bepaald type vrouw steeds dezelfde thema's terugkomen: De ambitieuze vrouw die moeder werd.
Ze hadden hun leven voor de baby goed op orde. De carrière liep lekker, relatie idem. Ze waren gewend te presteren, problemen op te lossen en de regie te houden.
En nu zitten ze tegenover me. Uitgeput, onzeker en met het gevoel dat ze iets fundamenteel verkeerd doen. Terwijl dat helemaal niet zo is.
Wat ik ze dan vertel: het zijn niet hun zwakke kanten die ze in de problemen brengen. Het zijn hun sterkste. Meestal komen de volgende drie altijd terug.
Controle
Je was gewend dat hard werken resultaat oplevert. Hoe meer je je ergens in verdiept of vastbijt, des te beter de impact.
En toen kwam die baby. Geen logica, geen KPI's en elk handboek dat je in je handen wordt geduwd en je van A tot Z hebt gelezen lijkt niet van toepassing op jouw baby.
Dat verlies van controle is voor deze groep vrouwen vaak het zwaarste onderdeel van de kraamtijd en de tropenjaren daarna. Niet de zorg zelf, maar het feit dat je het niet kunt managen. Je kunt een week lang alles goed doen en het die nacht toch weer misgaat.
Wat helpt: leren onderscheiden wat je wel en niet kunt beïnvloeden. Dat klinkt simpel, maar het is voor perfectionisten en control freaks een echte vaardigheid die je opnieuw moet aanleren. Begin klein. Wat kan ik vandaag wel sturen? De rest mag even zijn.
Ambitie en identiteit
Dit is er een die veel vrouwen niet zien aankomen. Voor de baby wisten ze precies wie ze waren. Iemand met duidelijke doelen en meestal een enorme drive die ze ver heeft gebracht.
En dan is er opeens een fase waarin die ambities beginnen te verschuiven. Let op: ze verdwijnen dus niet (wat ik erg vaak hoor), maar ze verschuiven. Ze gaan bijvoorbeeld meer van aanzien, naar impact. Of van groots naar focus. Ik heb vrouwen (en trouwens ook mannen) ontmoet die na de komst van het ouderschap hele andere politieke voorkeuren kregen, omdat ze opeens bewust werden van de wereld die ze achter laten.
Wat ik vaak hoor: ik mis mezelf. Niet het leven van vroeger, maar het gevoel van weten wie je bent en wat je wilt.
Wat helpt: beseffen en hardop uitspreken dat dit normaal is. Je ambitie en je identiteit staan niet vast. Je bent niet dezelfde persoon toen je 6, 16 of 26 was. Wie je was voor het moederschap en wie je nu aan het worden bent, zijn niet elkaars tegenpolen. Ze zijn allebei jij en dat blijft verschuiven.
Hulp vragen
Als millennial vrouwen hebben we ons laten vertellen: You can do it all! Hulp vragen voelde daarom altijd als zwakte. Nee joh, jij loste het zelf op.
En nu heb je ineens iemand nodig voor alles. Een slaaptip. Een luisterend oor. Even janken op een schouder. En dat schuurt, want het past niet bij het beeld dat je van jezelf hebt.
Wat ik helaas veel te vaak zie zijn vrouwen die wachten tot het ‘erg genoeg’ is voor ze hulp zoeken. Die zichzelf pas toestemming geven als ze echt onderuit gaan. Terwijl de vrouwen die eerder aankloppen er sneller en makkelijker doorheen komen. Bovendien is hulp vragen als je al op de bodem zit een stuk lastiger. Je hebt niet meer het overzicht wat de hulp is, die je nodig hebt.
Dit is alles is geen falen of een slechte moeder zijn. Dit is wat er gebeurt als je sterkste kanten ineens niet meer werken zoals je gewend bent. Dat heeft een naam, matrescentie, de overgang van vrouw naar moeder. Die elke vrouw mee maakt, maar voor elke vrouw net weer iets anders uitpakt.
Over de auteur
Dit artikel is geschreven door Lianne, Matrescentie Coach en Counselor bij The Motherhood Movement. In haar praktijk begeleid zij moeders door de identiteitsverandering die het vroege moederschap met zich meebrengt. Meer weten over Matrescentie en Identiteitsvraagstukken? Volg Lianne op Instagram.
